Bazen, her şeyin güzel geçtiği bir gün ardından bir garip his peydah olur, mide bulantısı ile ateş basması arası, mideme oturmuş bir yemek benzeri…
Bir şeylerin, şu huzur içinde olduğum anda ters gitmekte olduğu düşüncesi kaplar tüm beynimi. Engellenemez bir biçimde ilk akla gelir sevdiğim… Acaba sorusu kemirmeye başlar gün sonu ölecek, bir sonraki gün dirilecek beni.
Tüketir huzuru,mantığı, güveni.
İşim gereği mi yoksa içten gelen bir istek mi artık ayırt edemiyorum fakat dijital oyuncaklarda, ayrıntılara önem veren biriyim. Nasıl yapılıyor? Nasıl çalışır? Benzer ürünlerden üstün olduğu noktalar nedir? vb bir sürü soru.
Ayrıntı, ayrıntı, ayrıntı…
Konu hayat olduğunda ise tam tersi! İsimler, tarihler, sayılar hiç biri ama hiç biri benim için önem arz etmiyor. Kim yapmıştan çok ne yapılmış, ne zaman yapılmıştan çok şu an ne durumda, kaç taneden çok yeterli mi değil mi kısmındayım.
Olayın genel hatları durumu ve geleceği değerlendirmem için yeterli. “İyi gidiyorsa elleme” tam olarak durumu özetliyor diyebilirim. Ayrıntılar, sadece durumu karıştırmaya yarıyor. Ne kadar ayrıntıya girersem, kısa sürede uzun vadeli planlar yapmakta o kadar zorlanıyorum.
Hataları Ctrl + Z ile geri almadığımız hayatta detaylara takılıp, bütünü bozmamanız dileklerim ile iyi geceler…
İşimi seviyorum. Öyleki bazen ofiste sabahlamam, haftada ortalama 2 gün 12 saatten fazla çalışmam gerekse bile umrumda değil. Okuyucular ve izleyiciler var oldukları sürece düşüncelerimde değişiklik olacağını da sanmıyorum.
Arkadaşlarım bu tempoya nasıl dayandığımı ve ne kadar daha bu işe devam edebileceğimi sorduklarında ise yazdığım yazı ve yayınlanan incelemelere gelen yorumlara bakıp rahatlıkla sonuna kadar diyebiliyorum. İyisiyle, kötüsüyle yaptıklarımı takip edenler, eleştirenler, yorumlayanlar olduğu sürece sonsuza kadar bu işi yapabilirim. Yapacağım!
Hepinize teşekkür ederim, iyiki varsınız…